Stulejka

Stulejka jest to stan definiowany jako brak możliwości zsunięcia napletka z żołędzi prącia. Stulejkę możemy podzielić na częściową – wtedy gdy zsunięcie napletka jest utrudnione, oraz całkowitą – gdy jest ono niemożliwe. Prawie wszyscy chłopcy rodzą się z łagodną stulejką, która w pierwszych latach życia nie powinna budzić większego niepokoju. U około 90% chłopców stan ten ustępuje samoistnie do 3 roku życia. Czasem jednak stulejka utrzymuje się dłużej, szacuje się, że problem ten może dotyczyć od 1% do 5% chłopców kończących 16 rok życia. Jeśli stulejka utrzymuje się w okresie przedszkolnym, powinno się podjąć zdecydowane działania w celu jej leczenia. Ponieważ jest to problem wstydliwy, diagnoza jest często opóźniona, a chorzy zgłaszają się do lekarza dopiero, gdy objawy są już bardzo dokuczliwe albo znacznie utrudniają współżycie seksualne. Trzeba mieć świadomość, że zignorowanie tego schorzenia może być przyczyną poważnych problemów zdrowotnych, seksualnych i psychologicznych takich jak: częste bakteryjne stany zapalne oraz zakażenia układu moczowego spowodowane utrudnionym utrzymaniem higieny, trudność w oddawaniu moczu, świąd, nieprzyjemny zapach, ból podczas stosunku seksualnego. Wszystkie te powikłania powodują niejednokrotnie wycofanie się z życia intymnego, obniżenie jakości życia oraz problemy z samoakceptacją, w niektórych wypadkach wymagające nawet pomocy psychologa.

Stulejka może pojawić się również u dorosłych mężczyzn, jako konsekwencja nieprawidłowej higieny, zakażeń, chorób przenoszonych drogą płciową, cukrzycy i urazów. Mówimy wtedy o tzw. dorosłej stulejce, która zawsze jest patologiczna i wymaga leczenia operacyjnego.

Początkowo można próbować leczyć stulejkę zachowawczo za pomocą maści sterydowych z antybiotykiem oraz ćwiczeń rozciągających napletek. Leczenie to stosowane jest tylko u małych dzieci z niewielką stulejką. W przypadku niepowodzenia konieczne jest leczenie chirurgiczne, które jest dużo bardziej skuteczne.

Wyróżniamy dwie metody leczenia zabiegowego: plastykę napletka oraz zabieg obrzezania.

• Pierwsza z nich jest prostsza, stosuje się ją w mniej zaawansowanych przypadkach stulejki. Polega ona na poszerzeniu ujścia napletka poprzez dokonanie niewielkich nacięć, mających przywrócić prawidłową funkcję napletka. Następnie cięcia te są odpowiednio zszywane. Po wykonanym zabiegu napletek przykrywa cały żołądź, a jego wygląd nie odbiega od wyglądu normalnego prącia. Zabieg można wykonać zarówno w znieczuleniu miejscowym jak i ogólnym. Niezaprzeczalną zaletą tego zabiegu jest pozostawienie napletka w całości oraz niezmieniony wygląd narządu, natomiast wadą jest możliwość ponownego zwężenia, które może być spowodowane bliznami powstałymi podczas gojenia po operacji.
• Druga metoda – obrzezanie, jest bardziej inwazyjna, zwykle stosuje się ją w przypadkach zaawansowanej stulejki. Jest to natomiast zabieg dający gwarancję wyleczenia. Obrzezanie dzieli się na całkowite – gdzie usunięty zostaje cały napletek oraz częściowe – gdzie usuwa się tylko zwężony fragment, pozostawiając niezmienioną część napletka. Po obrzezaniu całkowitym żołądź prącia pozostaje zupełnie odkryty, zarówno podczas spoczynku jak i wzwodu, podczas gdy obrzezanie częściowe umożliwia częściowe, a czasami nawet prawie całkowite przykrycie żołędzi. Podstawową i najważniejszą zaletą tego typu zabiegu jest jego skuteczność. Gwarantuje on pewność, że problem nie powróci. Ponadto daje całkowite ustąpienie dolegliwości związanych ze stulejką w stosunkowo krótkim czasie. Kosztem, który musi ponieść pacjent decydując się na ten zabieg jest zmieniony wygląd prącia, co jednak w żaden sposób nie powinno wpływać na funkcjonowanie narządu i komfort życia.

Podsumowując stulejka jest schorzeniem, którego pod żadnym pozorem nie powinniśmy bagatelizować, gdyż nieleczona może być źródłem wielu problemów zdrowotnych, a także emocjonalnych. Warto podkreślić, że leczenie operacyjne nie jest skomplikowane, umożliwia szybkie wyzdrowienie oraz znacznie podnosi komfort współżycia seksualnego. Nie zwlekaj!